Otoczenie kształtuje w człowieku wszelką wrażliwość, a styczność z muzyką na co dzień ma wpływ na człowieka. Wychowanie muzyczne jest dziedziną, w której każde dziecko może odnieść sukces motywujący do dalszej nauki, wzbogacania własnej osobowości i poznawania otaczającego świata. W czasach przedplatońskich, kiedy sztuka była rozumiana jako mimesis, czyli naśladowanie świata zmysłowego, za najbardziej odzwierciedlającą uczucia i odczucia uważano tak zwaną trójjedyną choreę i sztukę aktorską (na trójjedyną choreę składały się: taniec, muzyka i śpiew) [P. Jaroszyński 1996: 13] Dla Platona wychowanie jawiło się jako służba Muzom, a muzyka stanowiła istotny składnik wychowania. Naśladowanie ludzkich uczuć w muzyce bazowało na rytmie, tonacji i harmonii. Ponieważ ludzkie charaktery, postawy i obyczaje wyrażają się w działaniu, będącym swoistym ruchem, to – zdaniem Platona – rytm z dodaną tonacją i harmonią mogą owe charaktery, postawy i obyczaje odzwierciedlać [P. Jaroszyński 1996: 21-22]. Rodzice i nauczyciele są fasylitatorami na drodze do edukacji muzycznej, od nich zależy, jakie umiejętności posiądą dzieci. Wpływ środowiska społeczno-kulturalnego, celowe oddziaływania wychowawcze, własna aktywność, aktywność rodziców – integracja tych wysiłków powinna pozytywnie wpłynąć na dobrą edukację przyszłego pokolenia [Chmielewska, 2004]. Jeśli idzie o rozwijanie zdolności muzycznych, to w sferze rodzinnej od wieków pozostają w tym kierunku niezmienne działania: śpiewanie, elementarne granie na jakimś instrumencie, dobre poczucie rytmu, które w najprostszy i najczęstszy sposób w środowisku rodzinnym wyrabia się np. dzięki praktykowaniu rytmicznego poruszania własnego ciała, czyli w tańcu [Gordon, 1997: 5, 14]. Zainteresowanie konkretnym rodzajem sztuki jest uzależnione od wieku dziecka. Dziecko, zanim jeszcze zacznie mówić, „fascynuje się” różnego rodzaju kolorami i dźwiękami, potrafi je rozróżniać szybciej niż znaczenia słów. Okres przedszkolny cechuje większa spontaniczność. Przejawia się to np. w nuceniu przez dziecko swojej „własnej” muzyki, w poruszaniu się i podskakiwaniu do rytmu słyszanej melodii czy piosenki. Prawdopodobnie około czwartego roku życia w pełni formuje się wrażliwość muzyczna człowieka. Okres wczesnoszkolny wymaga stopniowego, systematycznego i bardzo powolnego zapoznania dziecka ze sztuką. Jest to czas, kiedy dzieci potrafią już zdecydowanie lepiej rysować i śpiewać. W tym okresie zadaniem staje się kształcenie pamięci i słuchu muzycznego oraz umiejętności dokonania własnej oceny usłyszanego lub osobiście wykonanego utworu czy piosenki. Obserwacji poddano stopień zainteresowania zaproponowanym rodzajem zajęć artystycznych. Badaniami została objęta 200-osobowa grupa przedszkolaków w wieku od 4 do 6 lat. Dzieci rysowały farbami akwarelowymi różnego rodzaju figury geometryczne, fantazyjne obrazki i wzory, spontanicznie tupały i klaskały do rytmu piosenek, próbując tańczyć wedle wyuczonych prostych kroków tanecznych, śpiewały piosenki, naśladowały dźwięki i odgłosy lasu, deszczu, burzy, ptaków, zwierząt . Pośród wielu zaproponowanych rodzajów zajęć artystycznych największym zainteresowaniem cieszyło się naśladowanie głosem wszelakich dźwięków i odgłosów otaczającego świata oraz śpiewanie piosenek (ok. 76% grupy badawczej), drugim co do częstotliwości preferowanym zajęciem było tupanie i klaskanie do rytmu piosenki. Rysowanie figur geometrycznych oraz dowolnych rysunków farbami akwarelowymi było działaniem budzącym zainteresowanie dopiero w następnej kolejności.

Muzyka w wychowaniu

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: